حجاریان نیازی به اعتراف کردن نداشت. زیرا چشم ها و لبانش به وسعت تمام ستم های رفته بر
اسرای در بند کودتاچیان سخن می گوید. چهره رنجور و محزون حجاریان، مظلومیت فرزندان در بند
ایران زمین فریاد می کرد. و شکنجه گران که در جایگاه قضا و داد قرار داشتند به خیال خود پیروزمندانه
این اعترافات را اجرا می کردند تا شاید بتوانند از ریزش اندک طرفداران خود جلوگیری کنند. اما دادگاه
استالینی آقای خامنه ای آن چنان بچه گانه و بی خردانه طراحی شد، که حتی حامیان احمدی نژاد هم
نتوانستند از این حماقت آشکار طرفداری کنند. و به شدت سر خورده شده و منزوی گشته اند.
امروز دادگاه های نمایشی خامنه ای زنگ تفریح قضات شده است. آقای خامنه ای با ادامه این دادگاه ها
و نمایش اعتراف گیری های اجباری، جز ضعف و نا توانی خود چیز دیگری را به نمایش نمی گذارد.
بعد از هر حرکت و سرکوبی بساط حکومتش را به سقوط نزدیک تر می کند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر